Tandglazuur is nagenoeg onbreekbaar; zelfs onder de dagelijkse druk van honderden keren kauwen is het weefsel haast niet kapot te krijgen. Dat komt door de onderlinge ligging van de individuele nanokristallen van hydroxyapatiet waaruit het is opgebouwd. Die ligging blijkt niet symmetrisch en mooi uitgelijnd, zoals eerder verondersteld, maar scheef en uitgerekt. Juist hierdoor is het glazuur in staat barstjes af te wenden, denken Amerikaanse onderzoekers die de structuur voor het eerst zichtbaar maakten met een techniek die kleur toewijst aan rotatiehoeken (Nature Communications, 26 september).