Bionieuws

Column

Recht

Gespiegelde gezichten met Bellse parese. Tekening: Patrick J. Lynch, medical illustrator.

Er zit genoeg scheef in de wereld. Denk maar even aan de recente Amerikaanse verkiezingen, de naderende Brexit, de gaswinning in Groningen en natuurlijk de intocht van Sinterklaas. De verschillen tussen voor- en tegenstanders zijn nauwelijks te overbruggen en eigenlijk zorgt elk compromis wel ergens voor scheve gezichten. Een kwestie die me nu ook een beetje persoonlijk raakt, omdat ik binnenkort traditiegetrouw weer als goedheiligman met een paar Pieten naar een lagere school ga en ik sinds twee weken kamp met de ziekte van Bell.

Het is, denk ik, de eerste keer dat ik een aandoening te pakken heb met zo’n mooie, gewichtige naam. Een ziekte waar ik nog nooit van gehoord had en die ook wel bekend staat als de aangezichtsverlamming van Bell, Bellse parese, Bell’s palsy of Paralysie de Bell. Een plotseling optredende verlamming genoemd naar de Schotse chirurg en anatoom Charles Bell. Die runde in 1815 nog een veldhospitaal tijdens de Slag bij Waterloo en maakte als eerste het onderscheid tussen sensorische en motorische zenuwen. De naar hem genoemde verlamming van de zevende hersenzenuw, de nervus facialis, is vooral herkenbaar aan de scheve gezichten die het oplevert. Schots en scheef, zo u wilt.

Als je erop gaat googlen, word je in eerste instantie niet vrolijk. Het gezicht van André van Duin is er niks bij. Zo realiseer je je meteen hoe kwetsbaar alles is. Je gezichtssymmetrie hangt op één zenuw, daar word je toch een beetje nerveus van. En dan kan het ook nog eens gevolgen hebben voor de speekselvloed, traanproductie en smaaksensatie. Om te scoren hoe erg je er aan toe bent, kun je zelf de House-Brackmann-tabel doorlopen. Hieruit leid ik af dat ik nu al in een van lichtste gevallen behoor: ‘graad II, lichte disfunctie’.

Als je erop gaat googlen, word je in
eerste instantie niet vrolijk

De aandoening heeft geen duidelijke oorzaak en de kans op volledig herstel is relatief groot. Bovendien heb ik dus een relatief milde vorm en blijken ook Angelina Jolie, Pierce Brosnan en George Clooney het ooit met succes te hebben doorstaan. Op World Diabetes Day in de World Antibiotic Awareness Week is er genoeg reden je zegeningen te tellen, dus weinig reden tot zelfmedelijden. Er zit immers wel meer scheef in de wereld. Met een beetje geluk zit ik over drie weken weer helemaal recht met een baard onder de mijter en alstublieft… geen scheve gezichten.

Deze column verscheen in Bionieuws 18 van 17 november 2018.