Honingbijen die hun beroemde waggeldans uitvoeren, worden slordiger als er te weinig soortgenoten toekijken. Niet omdat ze minder hun best doen, maar omdat ze tijdens het dansen op zoek gaan naar publiek. Dat blijkt uit experimenten waarin onderzoekers het aantal volgers rond dansende bijen manipuleerden (PNAS, 23 maart).
De waggeldans is een communicatiesignaal waarmee bijen de richting en afstand tot voedsel doorgeven: de hoek van de dans geeft de richting aan ten opzichte van de zon, en de duur van de beweging de afstand. Door honingbijen (Apis mellifera) van de ‘dansvloer’ te verwijderen of juist te vervangen door jonge dieren die nog niet volgen, konden de onderzoekers het aantal daadwerkelijke volgers loskoppelen van de drukte in de kast.
Bij weinig volgers werd de dans minder precies: de spreiding in danshoek steeg significant en ook de duur van de rechte waggelbewegingen werd minder consistent. Volgens de onderzoekers komt die onnauwkeurigheid doordat bijen met weinig publiek meer rondlopen en hun dans vaker onderbreken om nieuwe volgers te vinden. De waggeldans blijkt daarmee een vorm van communicatie die continu wordt bijgestuurd door sociale feedback.
