
Dinosauriërs zorgden ervoor dat vroege zoogdieren klein van stuk bleven, maar het omgekeerde blijkt waarschijnlijk ook waar: die kleine zoogdieren zorgden er weer voor dat niet-vogelachtige dino’s nooit écht klein werden. Tot die conclusie komt een team van Britse en Amerikaanse paleobiologen in Evolution van 5 augustus.
Met een wiskundig model slagen de onderzoekers erin accuraat te voorspellen hoe klein de kleinste vogels, zoogdieren en schildpadden kunnen zijn op basis van energetische en fysiologische beperkingen. Dat de kleinste bekende niet-vogelachtige dino slechts ongeveer zo groot was als een konijn, volgt daarentegen niet uit zo’n model. Fysiologie hield de dino’s dus niet tegen.
Toch zijn er nooit echt kleine niet-vogelachtige dinofossielen gevonden, terwijl onder meer fossielen van gelijktijdig levende kleine zoogdieren wel bekend zijn. Dat betekent dat ecologische factoren een rol moeten hebben gespeeld, concluderen de paleobiologen. De niche voor kleine dieren was waarschijnlijk simpelweg al bezet door anderen, zodat er geen ruimte was voor kleine, niet-vogelachtige dinosauriërs.
Overigens waren de destijds levende vogelachtige dino’s, de voorouders van nu levende vogels, vaak wel klein van stuk. Volgens de onderzoekers betekent dat dat het vermogen tot vliegen hierin een belangrijke rol heeft gespeeld: dat zal op een of andere manier ervoor hebben gezorgd dat vogelachtige dino’s niet tegen de ecologische problemen aanliepen die de relatief grote maat van niet-vogelachtige dino’s verklaren.
