Het slaapgedrag van kwallen en zeeanemonen lijkt opvallend veel op dat van mensen. Deze ‘primitieve’ organismen hebben net als mensen behoefte aan zo’n 8 uur slaap per etmaal, en tijdens hun slaap vermindert de dna-schade die de dieren oplopen als ze wakker zijn. Met die conclusies bevestigen Israëlische neurobiologen de hypothese dat slaap evolueerde om dna-schade met name in neuronen te verminderen (Nature Communications, 6 januari). Het ontstaan van slaap zou zijn samengevallen met dat van een soort zenuwstelsel, dat voor het eerst voorkwam bij dieren die sterk lijken op de huidige kwallen en zeeanemonen. Zij hebben geen brein, maar wel een relatief simpel zenuwnet.
Door bewegingen te monitoren stellen de onderzoekers vast dat Cassiopea andromeda-kwallen vooral ’s nachts slapen, terwijl de onderzochte zeeanemonen (Nematostella vectensis) vooral overdag rusten. Als de dieren een slaaptekort oplopen, krijgen ze meer dna-schade. Ter compensatie slapen ze daarna meer, waarna de schade inderdaad afneemt. Dat compensatiemechanisme zetten de kwallen en zeeanemonen ook in als onderzoekers met behulp van uv-straling dna-schade teweegbrengen.