Op een borrel raakte ik aan de praat met een meneer van een jaar of zestig die een glas te veel ophad, en die iets wilde zeggen. Hij was natuurkundige van opleiding, maar had nooit als zodanig gewerkt. Wat voor werk hij deed, werd me niet duidelijk. Ik humde empathisch en zei dat ik geen natuurkunde had gestudeerd maar wel over natuur schreef.
Dat raakte een snaar. De man verhief zijn stem en spitste zijn wijsvinger. Hij ‘weed veew wond doow Nedewwand’, zei hij, ‘en ovewal zag het land ew gwoen uit.’ Ik kwam zeker vaak in de natuur? Die stond er toch mooi groen bij? Ik geloofde hopelijk niet in de stikstofleugen? Stikstof was juist goed voor planten en dus voor de natuur.
Mijn hemel, dat had ik weer. Het gaf me wel een kans te achterhalen wat mensen bezielt om het algemeen belang, in dit geval een leefbare wereld, als onzin te verklaren, en vervuilend en vernietigend gedrag toe te juichen.
Dat stikstof het leefmilieu van planten en daarmee dieren doet verzuren en ingrijpend verandert, doordat een paar woekerende soorten de rest verdringen, is een te simpele voorstelling van zaken, maar leek me al te genuanceerd voor een aangeschoten natuurkundige. Dus ik zei: niks mis met stikstof, we kunnen niet zonder, tot we er te veel van hebben. Net als water. Je kunt niet zonder, maar als je er te veel van hebt… vraag Noach maar.
Hij richtte zich op en praatte nu zo luid dat mensen opkeken. Nee, dat stikstof een probleem was, was verzonnen door de natuurlobby. Die wilde daarmee leden werven en macht krijgen. Leden werven met stikstof? Ik moest grijnzen. Nee joh, wierp ik tegen, leden werf je met zeehondjes, niet met stikstof. Met stikstof jaag je ze juist weg. Hij luisterde al niet meer, bromde boos iets over Gutmensche en bestelde nog een glas te veel.
De laatste tijd zie ik meer hoogopgeleide mensen op natuuren milieubeschermers inhakken
De laatste tijd zie ik meer hoogopgeleide mensen op natuur- en milieubeschermers inhakken, alsof ze criminelen zijn, die goudeerlijke vervuilers het brood uit de mond stoten. Klimaatverandering, pfas, stikstof – allemaal verzinsels van…
De natuurlobby. Als de natuurbeschermende organisaties samen een miljoen leden hebben, die 25 miljoen per jaar opleveren, waar alles van betaald moet worden, is dat evenveel geld als wat de pesticide-industrie aan beïnvloeding van het Europese landbouwbeleid uitgeeft. Tel daarbij de miljarden subsidie aan de intensieve landbouw, de lobby van de chemische en zware industrie, van (wegen)bouw en visserij, en ieder zal inzien dat de natuurlobby niets voorstelt. Daarbij komt dat natuurorganisaties voor de natuur pleiten en de natuur- en milieu-verwoestende lobby’s voor hun portemonnee.
De man met het glas te veel zat intussen te orakelen en driftig te gebaren tegen iemand. Waarom zou hij zo boos doen? Ik keek naar hem en vermoedde dat hij gefrustreerd was omdat hij nooit als natuurkundige aan de bak was gekomen. Waarom had hij anders veertig jaar na dato meteen verteld dat ie natuurkunde had gestudeerd?
Tegen de rancune van miskende genieën is geen argument opgewassen.
Koos Dijksterhuis beschrijft dagelijks natuurobservaties in Trouw, en schrijft boeken en vormvaste verzen op rijm.