Met aanzwellende violen, veel donder en bliksem en de diepe basstem van acteur Morgan Freeman wordt in Netflix-serie The Dinosaurs van de paleontologie een zenuwslopende thriller gemaakt.
Sinds kort is de vierdelige serie The Dinosaurs te zien op Netflix. Met Steven Spielberg als producent en verteller Morgan Freeman wordt veel kijkspektakel geboden. De serie deint mee in het nog immer kolkende kielzog van Jurassic Park (1993). Destijds heeft Spielberg iets losgemaakt: Dinomania. Sindsdien kan ieder achtjarig jongetje (ja, meestal jongetjes) minstens twintig namen van dinosauriërs uit het hoofd oplepelen.
In de serie is het geluid allesoverheersend. Om maar meteen te bekennen: de recensent van Bionieuws werd dat teveel. Het mooie bronzen en vermoedelijk door nicotine en bourbon geteisterde stemgeluid van Morgan Freeman wordt vertraagd afgespeeld, waardoor het een nog diepere bas wordt. Zinnen worden na elke paar woorden onderbroken door korte stiltes, wat extra spanning oplevert, en eindigen soms met een omineus ‘the Apocalyps!!!’ Tel daarbij op de muziek met aanzwellende cello’s en jachthoorns als in een horrorfilm en veel dreunende donder en felle bliksemflitsen.
Spannende achtervolging
Het geluid neemt veel aandacht weg van de echte inhoud van de serie, die is onderverdeeld in vier hoofdstukken. Het eerste gaat over de ontwikkelingen in het Trias op het supercontinent Pangea. Daar leefde Marasuchus, tweebening en snel. ‘They are born to run. And they need to!’ vertelt Freeman ons, want dan volgt er een spannende achtervolging door hongerige primitieve reptielen. Gelukkig overleeft er één – haar afstammelingen zijn de dino’s. Maar Marasuchus moet nog één nacht zien door te komen, want anders sterft de hele potentiële stamboom uit voordat de dino’s er zijn – je verzint het niet. Gelukkig is ze warmbloedig, waardoor ze ’s nachts kan jagen en geen last heeft van die enge reptielen. Er wordt helaas niet uitgelegd wat het verschil is tussen een reptiel en Marasuchus. Waarom is dat niet ook een reptiel? Kennelijk worden we geacht te denken dat reptielen (zoals krokodillen en rhynchosauriërs) primitief zijn, bloeddorstige relicten uit vroeger tijden, en de dino’s fijn en modern ontwikkeld. Die nare rhynchosauriërs schuifelen nog even als lome bejaarden rond, maar sterven dan uit.
Aan het eind van het Trias blijken de dino’s een echte missie te hebben: het veroveren van de wereld (uitroepteken!). In hoofdstuk twee krijgen we soorten te zien als de bomen ontwortelende Plateosaurus, en het roofdier Procampsognathus (‘with killer claws!!!’). En ook de vliegende pterosauriërs, waarvan we een elegante paringsdans te zien krijgen. Maar dan komt een roofdier aangeslopen, die de dansende vliegers bespringt (begeleid door dreunende jachthoorns). Maar net op tijd gaat de aarde trillen en ontploft een vulkaan: de wereld stort ineen, Pangea wordt uiteen gerukt en met donderend geraas breekt de hel uit. Zo gaat het voort. Over de moeder van alle apocalypsen, de helse meteoriet aan het einde van deel vier, zullen we het hier maar niet meer hebben.
Meejakkerende drone
Is er ook iets goeds te melden? Jazeker! Hoewel het wetenschappelijk nogal eens rammelt, zijn de beelden bijna onrealistisch mooi. Een achtervolgingsscène in de lucht, waarbij een zwerm Longipteryx een pterosauriër met ijzingwekkende snelheid door bossen en kloven jaagt alsof het met een meejakkerende drone is gefilmd, en de in de Krijtzee jagende groep aalscholverachtige Hesperornis (waarbij er uiteindelijk toch een door een Mosasaurus wordt gegrepen): die beelden zijn schitterend. Bekijk The dinosaurs vooral, maar gouden tip: zet het geluid uit. De serie is ondertiteld, dus kijkend naar beelden en vertaling ontbreekt die dreunende dramatiek.
The Dinosaurs | Producent: Steven Spielberg | Vierdelige serie | Te zien op Netflix