'Toen ik 16 werd, ben ik meteen op zoek gegaan naar mijn biologische vader. Dat liep toch anders dan ik had gehoopt. We hebben kort contact gehad via brieven, maar ik heb hem nooit direct in de ogen kunnen kijken. Het was moeilijk voor hem, misschien omdat zijn leven anders is gelopen dan hij had verwacht. Toen ik niet veel later begon te schrijven aan mijn profielwerkstuk over donorvaders en hun kinderen, dacht ik dat ik het een plekje had gegeven. Gaandeweg bleek dat niet het geval. Wat volgde was een emotioneel proces, waarbij ik wetenschappelijke objectiviteit en mijn eigen verhaal zoveel mogelijk gescheiden probeerde te houden. Dat is denk ik aardig gelukt.’

KNAW-Onderwijsprijs
Dat het profielwerkstuk van vwo-scholier Samira van de Meulengraaf ‘aardig is gelukt’, staat als een paal boven water: op 11 juni behaalde ze de tweede plek van de KNAW-onderwijsprijs binnen het profiel Natuur & Gezondheid. In Ik heb een donorvader wisselt ze wetenschappelijke studies af met haar eigen bevindingen op basis van interviews en een enquête onder tachtig donorkinderen. Het geheel doorvlecht ze met quotes van anonieme donorvaders, -kinderen, moeders en specialisten. Allemaal om antwoord te krijgen op de vraag: ‘Wat zijn de invloeden van een donorvader op het leven van het kind?’

 

Verdrietig
‘Ik kan mij het moment nog goed herinneren dat ik op internet las hoe de donatie van sperma in zijn werk gaat’, vertelt Van de Meulengraaf openhartig. ‘Ik kon mij haast niet voorstellen dat ooit een man zijn sperma inleverde dat op stikstof werd bewaard, en dat ik daaruit ben ontstaan. Die zakelijke beschrijving stond in zo’n schril contrast met mijn emoties, dat ik er intens verdrietig van werd. Ook omdat ik mij opeens realiseerde dat ik er waarschijnlijk nooit achter zou komen waarom mijn vader dit heeft gedaan, en hoe hij zich daarbij voelde.’




 

Zo kwam Van de Meulengraaf gaandeweg het schrijven, naarmate ze meer publicaties en persoonlijke verhalen onder ogen kreeg, onbewust in een identiteitscrisis terecht. ‘Dat denk ik tenminste. Ik kreeg opeens een kort lontje, viel zonder reden uit tegen mijn vrienden, twijfelde over de studie die ik op het oog had, en was op een gegeven moment echt overdreven emotioneel. Maar het heeft ook veel moois gebracht. Vooral toen het tot mij doordrong dat ik niet het enige donorkind ben dat worstelt met onbeantwoorde vragen.’

 

Uniek
Dat besef kwam toen ze via haar niet-biologische moeder in een Facebookgroep voor donorkinderen haar enquête plaatste. Binnen twee uur had ze al dertig reacties binnen, en de teller zag ze live op haar beeldscherm alleen maar oplopen. ‘Dat was zo’n heftig moment. Het gevoel dat ik niet alleen ben, had ik nog nooit eerder ervaren. Ik ben echt dankbaar voor al die prachtige en uitgebreide verhalen die ik heb kunnen lezen, ieder uniek op zijn eigen manier.’ Hoewel de meeste donorkinderen anoniem wilden blijven, sprak Van de Meulengraaf er met eentje af. ‘Die ontmoeting was wederom een bijzonder moment’, vertelt ze, ‘en tegelijkertijd ook heel nuttig omdat we beiden heel anders tegen onze situatie aankeken. Zij accepteerde dat haar vader haar niet wilde zien en stond daar heel nuchter tegenover, terwijl ik er destijds juist heel emotioneel onder was. Mede hierdoor kon ik de boel weer iets meer relativeren en heb ik nu vrede met de keuze van mijn eigen vader. Bovendien heb ik aan mijn zoektocht wel een warm contact met vier halfzussen overgehouden.’

 

'Ik heb aan mijn zoektocht wel een warm contact met vier halfzussen overgehouden'

 

Op de vraag wat de invloed van de donorvader is op het leven van zijn kinderen, kan Van de Meulengraaf uiteindelijk geen eenduidig antwoord geven. ‘Er is weinig onderzoek naar gedaan, en de studies die er zijn geven tegenstrijdige resultaten. Elke situatie is ook zo anders. Donorkinderen zijn in ieder geval geen wolfskinderen die buitenproportioneel meer problemen hebben dan andere kinderen. Wel komen ze vaker in een identiteitscrisis, maar dat lijkt me logisch.’

 

Tip
Tot slot heeft de inmiddels geslaagde vwo-scholier nog wel een waardevolle tip voor ouders van donorkinderen: ‘Vertel tijdig aan je kind over diens oorsprong en laat het meegroeien met zijn of haar ontwikkeling. Een confrontatie op latere leeftijd kan voor veel ellende zorgen.’

 

Stuur je scriptie in
De rubriek Post Scriptum belicht een scriptie, profielwerkstuk of thesis. Is jouw masterscriptie, bachelorthesis of profielwerkstuk interessant leesvoer voor je medebiologen? Stuur een mail naar redactie@bionieuws.nl